Oud

Toen ik klein was dacht ik dat oude mensen altijd oud waren geweest. Mij was wel al verteld dat ik ook groot zou worden. Eerst zoals mijn grote zussen en dan zoals mijn vader en moeder. Dat zij op hun beurt ook ouder zouden worden, daar had ik geen idee van. Ik dacht ook dat mijn ouders familie van elkaar waren. Ze waren tenslotte allebei familie van mij en ik dacht ook dat ze nogal op elkaar leken.

Later ben ik tot andere inzichten gekomen. Het bleek dat mijn moeder geen familie was van mijn vader. Als het zo te pas kwam zei ze dat ook luidkeels. En van zijn familie was ze ook geen familie. Dat ik het maar wist.

Dat alles en iedereen ouder wordt is een besef dat in mijn geval nogal op zich liet wachten. Toen ik in het eerste jaar op de kunstacademie zat woonde er in de buurt een man met twee honden. Ze waren moeder en dochter, die honden. Dat kon ik ook duidelijk zien, vond ik: de ene was uitbundige pup en de andere ouder en bedaarder. Ik verloor de man met honden een poosje uit het oog en toen ik hem weer trof, had hij nog maar één hond. Hij vertelde dat er een was dood gegaan. Oh, zei ik, wat jammer, was de jonge hond dood gegaan? Nee, zei hij, de moeder is doodgegaan en de dochter is groot geworden. Tuurlijk, maar ik had het even niet aan zien komen.

Op weg naar huis is er een stoplicht dat altijd op rood staat en waar ik lang moet wachten voor ik weer door mag fietsen. Soms zelfs een extra wachtronde, ook al heb ik de knop echt ingedrukt. Ik fiets deze route al een aantal jaren. Vanaf mijn positie voor de stopstreep kan ik binnen kijken in het huis op de hoek aan de overkant. Zeker in de winter als het buiten donker en binnen fel verlicht is. Er zijn geen gordijnen. De mensen daar worden niet ouder. Het blijven jonge mensen, ook als ik hier over 10 jaar nog steeds sta te wachten. Ze hebben wel vaak weer een nieuw uiterlijk of kapsel. In de zomer staat het raam open en hangen er mensen naar buiten. Ze zitten op een kratje en nonchalant nemen ze het leven door. Aan de muur hangen foto’s van een druk sociaal leven, vermoed ik. Ieder jaar nemen nieuwe mensen de rol van student op zich. Wie is dit jaar de roker? Degene die liefdesverdriet heeft? Die twijfelt over zijn studiekeuze? Die te dronken wordt? Op een bepaalde leeftijd solliciteer je niet meer naar dit soort rollen. Dan komen er andere dingen die aantrekkelijk zijn. Maar in die kamer heerst tijdloosheid doordat de mensen wisselen maar de levensfase blijft.